Η Θεια πολιτεια

  Η υπόθεση του 59χρονου στη Σίνδο, που συνελήφθη για έξι διαδοχικές φωτιές μέσα σε λίγες μέρες και δήλωσε κυνικά πως το έκανε για να ξεδίνει από τη δουλειά, φανέρωσε για άλλη μια φορά πόσο εύκολα κολλάμε ετικέτες στην Ελλάδα. Τα μέσα ενημέρωσης έσπευσαν αμέσως να τον βαφτίσουν πυρομανή. Το να παρουσιάζουμε όμως έναν άνθρωπο που βάζει φωτιές από θυμό, πίεση ή αντικοινωνική συμπεριφορά ως άρρωστο που δεν ξέρει τι κάνει,είναι μια επικίνδυνη δικαιολογία που κρύβει τις πραγματικές ευθύνες. ​Για να γίνει απολύτως κατανοητό με απλά λόγια το πόσο διαφέρει ένας εγκληματίας εμπρηστής από έναν πραγματικό πυρομανή, ακολουθεί αυτούσια η άκρως διαφωτιστική συνέντευξη που παραχώρησε ο Γάλλος πραγματογνώμονας ψυχίατρος Laurent Layet στο κρατικό δίκτυο France Info: ​franceinfo: Ο υπουργός Εσωτερικών προβάλλει το ενδεχόμενο των πυρομανών για πολλές εστίες φωτιάς: γιατί κάποιοι αποφασίζουν να βάλουν φωτιά, μερικές φορές σε ένα δάσος; ​Laurent Layet: Ο όρος βάζω φωτιά μεταφράζεται καλύτερα μ...

       ​Μέρος 6ο:  Όταν ο πόλεμος               μπήκε στο σπίτι ​Ο Φιλελεύθερος Φεμινισμός της Friedan ήθελε οι γυναίκες να μπουν στον κόσμο με ίσους όρους. Μια νέα γενιά, που ξεπρόβαλε στα τέλη της δεκαετίας του '60, αποφάσισε ότι αυτό δεν αρκούσε. Δεν ήθελε απλώς να διεκδικήσει μια θέση στο τραπέζι. Ήθελε να το ανατρέψει ​Αυτό που γεννήθηκε ονομάστηκε Ριζοσπαστικός Φεμινισμός και η βασική του ιδέα ήταν απλή και εκρηκτική.Το πρόβλημα δεν είναι ο νόμος. Δεν είναι η πρόσβαση στα επαγγέλματα. Δεν είναι κάτι που διορθώνεται με μια τροπολογία ή μια δικαστική απόφαση. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο, αόρατο, πανταχού παρόν, είναι ο τρόπος με τον οποίο οργανώθηκε ο κόσμος εξαρχής. Και έχει ένα πολύ συγκεκριμένο όνομα: Πατριαρχία. ​Μέσα από αυτή τη λογική, γεννήθηκε ένα σύνθημα που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την πολιτική μέχρι σήμερα:  Το προσωπικό είναι πολιτικό.  Δεν επρόκειτο για μια ποιητική μεταφορά...

 Μέρος 5ο: Φιλελεύθερος Φεμινισμός. Η Διεκδίκηση της Ισότητας των Ευκαιριών ​«The Feminine Mystique»: Το πρόβλημα που δεν είχε όνομα στην Αμερική του '60. Μετά τη νίκη του 1920, το κίνημα πέρασε μια περίοδο σχετικής ησυχίας.Λεω σχετικής γιατί τελείως ήσυχο δεν ήταν ποτέ. Αυτό που άλλαξε ήταν το πεδίο. Από τους δρόμους και τα δικαστήρια, το επίκεντρο μεταφέρθηκε σταδιακά στα σπίτια, στα προάστια, στη ζωή που ζούσαν οι γυναίκες κάθε μέρα πίσω από κλειστές πόρτες. Και εκεί, στα μέσα της δεκαετίας του '60, μια γυναίκα βρήκε τα λόγια για κάτι που πολλές ένιωθαν αλλά δεν μπορούσαν να ονομάσουν. Η Betty Friedan ήταν μορφωμένη, παντρεμένη, μητέρα. Ζούσε στα προάστια της Αμερικής ακριβώς τη ζωή που η κοινωνία της εποχής θεωρούσε ιδανική για μια γυναίκα.Η Friedan παρατήρησε ότι γύρω της υπήρχαν δεκάδες γυναίκες σαν αυτή καλοντυμένες, καλά συζευγμένες, καλά εξοπλισμένες με ψυγεία και πλυντήρια.Παρ'όλα αυτά ένιωθαν μια βαθιά, αδιόρατη δυσφορία που δεν ήξεραν πού να την αποδώσουν. Το 19...

  Ο Βίλχελμ Μάιστερ είναι ίσως το πιο καθαρό δείγμα του τι πίστευε ο Γκαίτε για τον άνθρωπο. Δύο βιβλία, δύο στάδια μιας ζωής, πρώτα τα μαθητικά χρόνια, όπου ο νεαρός Βίλχελμ αφήνει το εμπόριο του πατέρα του για να ζήσει το θέατρο, τον έρωτα, την περιπλάνηση.Μετά τα χρόνια της περιπλάνησης, όπου ο ίδιος άνθρωπος, πιο ώριμος, μαθαίνει να παραιτείται από τα όνειρά του για χάρη κάτι πιο πρακτικού, πιο κοινωνικά χρήσιμου. Ανάμεσα στα δύο, μια ολόκληρη κοσμοθεωρία για το πώς φτιάχνεται ένας άνθρωπος. Ξεκινάμε από τον πύργο. Στο τέλος των μαθητικών χρόνων του Βίλχελμ αποκαλύπτεται, πως όλη του την ζωή τον παρακολουθούσε, κρυφά, μια μυστική εταιρεία, η Turmgesellschaft, η εταιρεία του πύργου. Άνθρωποι με ρόλους, με σχέδιο, που τον οδηγούσαν χωρίς να το ξέρει προς μια συγκεκριμένη ωρίμανση. Στο τέλος του δίνουν ένα πιστοποιητικό μαθητείας, σαν να αποφοίτησε από μια σχολή ζωής. Η σκηνή αυτή είναι καθαρά τεκτονικής αισθητικής. Μυστικοί δάσκαλοι, σταδιακή αποκάλυψη της αλήθειας, ένας νέος που...

 Μέρος 4ο: 1920 – Η Θεσμική Δικαίωση και η Μετάλλαξη ​Η Άλις Πωλ με το λάβαρο της νίκης, Αύγουστος 1920. Το 1920 είναι ο σταθμός στον οποίο μας έφερε η αφήγηση των προηγούμενων μερών. Δεκαετίες κινητοποίησης, οι συγκρούσεις που είδαμε, οι γυναίκες που φυλακίστηκαν και έκαναν απεργίες πείνας για να ακουστούν, όλα αυτά καταλήγουν σε ένα νομικό κείμενο. Η 19η Τροποποίηση του αμερικανικού Συντάγματος κατοχυρώνει το δικαίωμα ψήφου των γυναικών, κλείνοντας έναν αγώνα που στην πραγματικότητα είχε ξεκινήσει πολύ πριν, από το Seneca Falls του 1848. Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος δεν γέννησε αυτόν τον αγώνα, αλλά τον επιτάχυνε αποφασιστικά.Με τους άντρες στα χαρακώματα, οι γυναίκες κράτησαν όρθια τη βιομηχανία και την οικονομία, και μετά τη λήξη του πολέμου κανείς δεν μπορούσε πια να τους αρνηθεί σοβαρά την ψήφο. Το ίδιο συνέβη και στην Ευρώπη, με τη Βρετανία να προηγείται το 1918 και τη Γερμανία να ακολουθεί την ίδια χρονιά. Ως εδώ, η ιστορία είναι γνωστή και δίκαιη. Το ενδιαφέρον και αυτό που μας...

Part 3: When Advocacy Became a Power Struggle Emmeline Pankhurst arrested during a demonstration (1914) In 1903 London, Emmeline Pankhurst decided that politeness and endless discussions were over. She founded the WSPU with a motto destined to stamp modern activism: “Deeds, not words.” After decades of political promises leading nowhere, women in Britain had every reason to be furious. Their patience was exhausted, and their indignation was entirely justified. ​But with this motto, the movement entered a completely new phase. It was no longer a claim for justice. It became a power struggle. ​Pankhurst’s suffragettes did not limit themselves to peaceful marches. Within a few years, they radicalized: smashing shop windows, setting empty buildings on fire, placing explosives in infrastructure, and clashing with the police. Between 1912 and 1914, Britain witnessed an organized campaign of arson and bombings that the era itself called, bluntly, terrorism. To defeat the state, they decided t...

Μέρος 3ο: Όταν η διεκδίκηση μετατράπηκε σε μάχη. Η Emmeline Pankhurst συλλαμβάνεται κατά την διάρκεια διαδήλωσης Το 1903 στο Λονδίνο, η Emmeline Pankhurst αποφάσισε ότι η ευγένεια και οι ατέρμονες συζητήσεις τελείωσαν. Ίδρυσε την WSPU με ένα σύνθημα που έμελλε να σφραγίσει τον σύγχρονο ακτιβισμό. Έργα, όχι λόγια. Μετά από δεκαετίες υποσχέσεων από πολιτικούς που δεν κατέληγαν πουθενά, οι γυναίκες στη Βρετανία είχαν κάθε λόγο να είναι εξοργισμένες. Η υπομονή τους είχε εξαντληθεί και η αγανάκτησή τους ήταν απόλυτα δικαιολογημένη. Αλλά με αυτό το σύνθημα, το κίνημα πέρασε σε μια εντελώς νέα φάση.Η διεκδίκηση για το δίκαιο μετατράπηκε σε μάχη. Οι σουφραζέτες της Pankhurst δεν περιορίστηκαν σε ειρηνικές πορείες. Μέσα σε λίγα χρόνια ριζοσπαστικοποιήθηκαν.Έσπασαν βιτρίνες, έβαλαν φωτιές σε άδεια κτίρια, τοποθέτησαν εκρηκτικά σε υποδομές, συγκρούστηκαν με την αστυνομία. Ανάμεσα στο 1912 και το 1914, η Βρετανία είδε μια οργανωμένη εκστρατεία εμπρησμών και βομβιστικών επιθέσεων που χαρακτηρίστηκα...