Η Θεια πολιτεια

Εγκώμιο του Αγίου Μάρτυρα Πέτρου, Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας Ο δοξολογικός λόγος εκφωνήθηκε στο παρεκκλήσι του Αγίου στο δυτικό τμήμα της πόλης από τον Άγιο Αλέξανδρο Αλεξανδρείας την στιγμή που γιόρταζαν την ημέρα της ένδοξης μνήμης του,την εικοστή ενάτη ημέρα του μηνός Αθώρ. Είθε να μείνουμε εν ειρήνη Κυρίου. Αμήν. Καθώς η ένδοξη μνήμη σου μας επισκιάζει τώρα, ω Άγιε πάτερ μου, παρθένε, αρχιεπίσκοπε και μάρτυρα του Χριστού, Άγιε αββά Πέτρο, οι λαμπρές ακτίνες της φωτίζουν το νου μας και τον εμπνέουν να λέει λόγια αίνου προς εσένα. Γνωρίζω την φτώχεια του νου μου και την αδυναμία της γλώσσας μου· γι' αυτό, πλησιάζοντας τον απέραντο ωκεανό της δόξας σου, φοβάμαι ότι δεν θα μπορέσω να σου ανταποδώσω σύμφωνα με τις τιμές σου. Αλλά ξέρω επίσης, ω πανευλογημένε, ότι θα δεχτείς την εφικτή ανταμοιβή μας, που προσφέρεται από καλές προθέσεις, έστω και με αδυναμία· θα την δεχτείς, ακολουθώντας το παράδειγμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος δέχτηκε ευγενικά δύο οβολούς από μια φτωχή χή...

  Ντέιβιντ Λίβινγκστον: Η Επική Πορεία από τους Θορυβώδεις Αργαλειούς στην Καρδιά της Αφρικής Η ιστορία του Ντέιβιντ Λίβινγκστον (1813–1873) είναι η απόλυτη μαρτυρία της ανθρώπινης υπέρβασης. Σε μια εποχή που η κοινωνική θέση καθόριζε το πεπρωμένο, έσπασε τα δεσμά της φτώχειας χρησιμοποιώντας ως μοχλό την αδιανόητη επιμονή του. Γιος ενός φτωχού πλανόδιου εμπόρου τσαγιού, ο Λίβινγκστον μεγάλωσε σε ένα μικρό σπίτι στο Μπλαντάιρ της Σκωτίας. Ενώ τα παιδιά της αριστοκρατίας μάθαιναν γράμματα σε άνετα θρανία, ο Ντέιβιντ εργαζόταν στις βαμβακοβιομηχανίες της εταιρείας Monteith. Η καθημερινότητά του ήταν εξαντλητική: η εργασία ξεκινούσε στις 6 το πρωί και διαρκούσε μέχρι τις 8 το βράδυ. Δεκατέσσερις ώρες σωματικής καταπόνησης σ' αυτήν την ηλικία θα είχαν λυγίσει οποιονδήποτε άλλο, όχι όμως τον Λίβινγκστον, ο οποίος δούλευε και ταυτόχρονα μελετούσε! Τοποθετούσε το βιβλίο του πάνω στην κλωστική μηχανή. Καθώς οι αργαλειοί κινούνταν, εκείνος διάβαζε μια φράση κάθε φορά που περνούσε από μπροστ...

Περί της Ενώσεως των Εκκλησιών: Μια Ιστορική και Θεολογική Προσέγγιση Του Ιβάν Γκεόργκιεβιτς Αϊβάζοφ Όταν οι άνθρωποι μιλούν για την ένωση των Εκκλησιών, εννοούν πάντα την Ανατολική – Ορθόδοξη και τη Δυτική – Ρωμαϊκή. Ο θλιβερός χωρισμός αυτών των Εκκλησιών πιέζει τις ψυχές των αληθινών ζηλωτών της Εκκλησίας του Χριστού. Στις κοινές προσευχές προς τον Κύριο ακούμε: «Τους εσκορπισμένους σύναξον, τους πεπλανημένους επί την ορθήν οδόν επανάγαγε…» . Και με τρέμουλο η ψυχή του αληθινού Χριστιανού επιθυμεί να τελειώσει επιτέλους ο χωρισμός των Εκκλησιών Ανατολής και Δύσης και όλοι με ένα στόμα και μια καρδιά να ομολογούν τη χριστιανική πίστη. Επί πολλούς αιώνες ακουγόταν από την Ανατολή και τη Δύση το κάλεσμα για ενότητα, αλλά ο χωρισμός όχι μόνο παρέμενε, αλλά βάθυνε ακόμα περισσότερο. Πού βρίσκεται η αιτία ενός τόσο θλιβερού φαινομένου και ποιος είναι ο υπαίτιος του χωρισμού;.. Τέλος, με ποιο δρόμο είναι δυνατόν ο χωρισμός να μετατραπεί σε ένωση;.. Σε αυτά τα ερωτήματα θα προσπαθήσουμε να ...