Κηρυγμα για την Αμοιβαια Αγαπη των Χριστιανων
Το κήρυγμα του Αγίου Αμβροσίου, Επισκόπου Μεδιολάνων, αποτελεί μια διαχρονική υπενθύμιση του χριστιανικού ήθους και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Με αφετηρία την περιγραφή των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων από το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, ο Άγιος αναλύει την έννοια της κοινοκτημοσύνης όχι ως ένα νομικό σύστημα, αλλά ως τον καρπό της απόλυτης αγάπης και της εν Χριστώ ενότητας.
Σε μια εποχή που η ατομικότητα και ο πλούτος συχνά σκληραίνουν την ανθρώπινη καρδιά, ο λόγος του Αγίου έρχεται να ελέγξει την πνευματική μας ψυχρότητα. Αντιπαραβάλλει τη σαρκική συγγένεια με την πνευματική αδελφοσύνη και προειδοποιεί για τους κινδύνους της φιλαργυρίας, χρησιμοποιώντας το τραγικό παράδειγμα του Ανανία. Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια πρόσκληση για επιστροφή στην αυθεντική χριστιανική φιλανθρωπία.
Κήρυγμα για την Αμοιβαία Αγάπη των Χριστιανών
του Αγίου Αμβροσίου Μεδιολάνων
Στο Βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων διαβάζουμε ότι η ευσέβεια του λαού υπό την καθοδήγηση των Αποστόλων ήταν τόσο μεγάλη, και η πρώτη χριστιανική κοινότητα άκμασε τόσο πολύ, ώστε έχοντας δεχτεί την πίστη, κανείς δεν κρατούσε το σπίτι του για τον εαυτό του ούτε θεωρούσε τίποτα ως δική του ιδιοκτησία. Αντιθέτως, λόγω του δεσμού της αδελφοσύνης, είχαν τα πάντα κοινά.
Όσοι ομολογούσαν την ίδια πίστη, είχαν και κοινή συμμετοχή στη ζωή· δηλαδή, όσοι μοιράζονταν την ίδια πίστη, μοιράζονταν και τα ίδια υπάρχοντα. Όσοι είχαν κοινό τον Χριστό, είχαν κοινά ακόμη και τα καθημερινά τους έξοδα. Οι ευσεβείς εκείνοι άνθρωποι θεωρούσαν έγκλημα να μη μοιράζονται τα υπάρχοντά τους με εκείνους που είχαν μοιραστεί μαζί τους τη Θεία Χάρη. Γι' αυτό, ως πραγματικοί αδελφοί, μοιράζονταν τα πάντα.
Η αδελφότητα εν Χριστώ είναι ασύγκριτα ανώτερη από την αδελφότητα κατά σάρκα,διότι η σαρκική αδελφοσύνη περιορίζεται μόνο στη σωματική συγγένεια, ενώ η αδελφότητα εν Χριστώ εδράζεται στην ομοφωνία και την ομοψυχία, όπως είναι γραμμένο: «Τοῦ δὲ πλήθους τῶν πιστευσάντων ἦν ἡ καρδία καὶ ἡ ψυχὴ μία» (Πράξεις 4:32). Επομένως, πραγματικός αδελφός είναι εκείνος που μας μοιάζει όχι τόσο στο σώμα, όσο στην ψυχή. Είναι αυτός που έχει το ίδιο πνεύμα και το ίδιο θέλημα με τον αδελφό του.
Οι αδελφοί κατά σάρκα μερικές φορές βρίσκονται σε έχθρα μεταξύ τους,όμως οι αδελφοί εν Χριστώ ειρηνεύουν πάντοτε. Οι πρώτοι συχνά μοιράζουν την κοινή περιουσία με φθόνο, ενώ οι δεύτεροι θυσιάζουν πάντα με χαρά τον εαυτό τους και τα υπάρχοντά τους για τον άλλον. Οι πρώτοι συχνά περιφρονούν τους οικείους τους, ενώ οι δεύτεροι δέχονται με αγάπη ακόμη και έναν ξένο.
Τέτοια ήταν η ευσέβεια των Χριστιανών στην εποχή των Αποστόλων, που κανένας δεν αποκαλούσε το σπίτι του δικό του και κανένας δεν οικειοποιούνταν τίποτα, όπως μαρτυρεί ο Άγιος Λουκάς: «Καὶ οὐδὲ εἷς τι τῶν ὑπαρχόντων αὐτῷ ἔλεγεν ἴδιον εἶναι, ἀλλ’ ἦν αὐτοῖς ἅπαντα κοινά» (Πράξεις 4:32). Ως εκ τούτου, δεν υπήρχε ούτε ένας φτωχός ανάμεσά τους. Μακάριος είναι ο λαός που, έχοντας πλούτο εν Χριστώ, δεν άφησε κανέναν ενδεή στον κόσμο αυτό, και που, έχοντας το βλέμμα του στον αιώνιο πλούτο, ελευθέρωσε τους αδελφούς του από την πρόσκαιρη φτώχεια. Πούλησαν, όπως λέει η Γραφή, τα κτήματα και τα σπίτια τους και έθεσαν τα έσοδα στα πόδια των Αποστόλων, ώστε να παρέχουν στον καθένα ό,τι χρειαζόταν.
Βλέπετε την πίστη των Αγίων εκείνων ανθρώπων; Εγκατέλειψαν τα πάντα για τον Χριστό και δεν κράτησαν τίποτα για τον εαυτό τους. Δεν μεριμνούσαν για το αν θα πεινούσαν οι ίδιοι, αλλά φρόντιζαν να μη στερηθεί την τροφή ο πλησίον τους.
Τέτοια ήταν η ευσέβεια τότε. Βρίσκουμε όμως κάτι παρόμοιο σήμερα; Σίγουρα, έχουμε τον ίδιο Χριστό. Έχουμε τον ίδιο Χριστό, αλλά όχι την ίδια καρδιά. Οι άνθρωποι έχουν την ίδια πίστη, αλλά δεν υπάρχει πλέον η ίδια γενναιοδωρία. Ο ένας αδιαφορεί για τη φτώχεια του άλλου, με αποτέλεσμα να εκπληρώνεται αυτό που είπε ο Απόστολος: «Ὃς μὲν πεινᾷ, ὃς δὲ μεθύει» (Α΄ Κορινθίους 11:21). Πολλοί Χριστιανοί σήμερα όχι μόνο δεν μοιράζονται τα δικά τους, αλλά κλέβουν και τα υπάρχοντα των άλλων. Όχι μόνο δεν φέρνουν τον πλούτο τους στους ιερείς για τους φτωχούς, αλλά διώχνουν και τους αδελφούς που τους επισκέπτονται.
Έχει έρθει η ώρα για την οποία έγραψε ο Απόστολος: «Εν ταις εσχάταις ημέραις η ανομία θα πληθυνθεί και η αγάπη των πολλών θα ψυχρανθεί» (Ματθ. 24:12). Η αμαρτία της φιλαργυρίας έχει αυξηθεί, και η αδελφική αγάπη, που κάποτε φλεγόταν από την αγάπη του Χριστού, έχει παγώσει. Στην εποχή των Αποστόλων η αγάπη βασίλευε και δεν υπήρχε φτώχεια. Τώρα όμως υπάρχει τέτοια ψυχρότητα, που δύσκολα βρίσκεις πλούσιο άνθρωπο ανάμεσα στους Χριστιανούς, πλούσιο όχι σε περιουσία, αλλά σε έργα. Διότι ο Απόστολος είπε: «Πλουτεῖν ἐν ἔργοις καλοῖς» (Α΄ Τιμ. 6:18).
Σήμερα πολλοί είναι πλούσιοι σε χρυσό στα σπίτια τους, αλλά στην Εκκλησία είναι φτωχοί σε φιλανθρωπία. Όταν δεν βοηθούν τους φτωχούς όσο μπορούν, τότε η προσφορά τους δεν είναι ευάρεστη στον Θεό. Όπως είπε ο Κύριος στον Κάιν: «Ἐὰν ὀρθῶς προσενέγκῃς, ὀρθῶς δὲ μὴ διέλῃς, ἥμαρτες; ἡσύχασον» (Γέν. 4:7). Έτσι και εσύ, Χριστιανέ, δεν μοιράζεις σωστά όταν κρατάς περισσότερα για τις δικές σου απολαύσεις από όσα δίνεις στον Κύριο.
Θυμηθείτε τον Ανανία στις Πράξεις των Αποστόλων. Νόμισε ότι πρόσφερε σωστά, αλλά επειδή μοίρασε λάθος την περιουσία του (κρύβοντας ένα μέρος), έχασε και τα χρήματα και τη σωτηρία του. Καταδικάστηκε για ιεροσυλία και απάτη: ιεροσυλία γιατί είπε ψέμματα στον Θεό για την υπόσχεσή του, και απάτη γιατί έκρυψε μέρος του δωρήματος. Ο Απόστολος Πέτρος του είπε: «Οὐκ ἐψεύσω ἀνθρώποις, ἀλλὰ τῷ Θεῷ» (Πράξεις 5:4).
Λοιπόν, αδελφοί, αν ο Ανανίας καταδικάστηκε επειδή δεν έδωσε όλα όσα είχε υποσχεθεί από τα δικά του, τι θα συμβεί σε εκείνον που αρνείται να δώσει ακόμη και τα απαραίτητα; Αδελφοί, μην ξεχνάτε τι υποσχεθήκατε στον Θεό όταν λάβατε τη χάρη της πίστης. Στην πόλη μας υπάρχουν πολλοί ξένοι και άνθρωποι που έχουν ανάγκη. Πράξτε αυτό που υποσχεθήκατε, για να μην ακούσετε κι εσείς, όπως ο Ανανίας: «Δεν είπες ψέμματα σε ανθρώπους, αλλά στον Θεό».
Πηγή:
Άγιος Αμβρόσιος Μεδιολάνων, Λόγος για την αμοιβαία αγάπη των Χριστιανών // Περιοδικό Χριστιανική Ανάγνωση. 1837. Μέρος 4. Σελ. 28-34.
Χριστόδουλος Μολύβας
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου