Παράδοση, Ορθοδοξία και η Woke στροφή στην κοιτίδα της Δημοκρατίας

​Σήμερα, 20 Μαρτίου 2026, μια βαριά σιωπή έχει πέσει στις καρδιές όσων εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ορισμένα πράγματα πρέπει να παραμείνουν ιερά. Το Συμβούλιο της Επικρατείας μίλησε. Με μια σφραγίδα σε ένα χαρτί, το ανώτατο δικαστήριο της χώρας μας έκρινε ότι ο νόμος για τον γάμο και την υιοθεσία ομόφυλων ζευγαριών είναι πλήρως συμβατός με το Σύνταγμά μας.

Για εμάς που κουβαλάμε την ιστορία μας στις φλέβες μας, η απόφαση αυτή μοιάζει με βαθιά και επώδυνη αποκοπή από την ίδια την ψυχή της Ελλάδας. Είναι σαν το κράτος να υπέγραψε έναν χωρισμό από το ελληνικό και ορθόδοξο πνεύμα που μας οδήγησε μέσα από αιώνες σκοταδιού και σκλαβιάς.

​Δεν είναι τίποτα άλλο από την βαριά, σχεδιασμένη επιβολή μιας παγκόσμιας woke ατζέντας που εισάγεται συστηματικά από τη Δύση και επιβάλλεται σε ένα έθνος που δεν ρωτήθηκε ποτέ. Είναι μια πνευματική δικτατορία, καθοδηγούμενη από πολιτικές και δικαστικές ελίτ που νοιάζονται περισσότερο για την έγκριση διεθνών επιτροπών και ξένων ΜΚΟ παρά για την σταθερή πίστη του ελληνικού λαού. Μας λένε ότι πρέπει να προοδεύσουμε, αλλά αυτή η πρόοδος μοιάζει με γκρέμισμα του σπιτιού μας.

​Στην καρδιά αυτής της οδύνης βρίσκεται η ρήξη με την Ορθόδοξη πίστη, που στην Ελλάδα δεν είναι απλώς θρησκεία αλλά η ίδια η ανάσα της συλλογικής μας ύπαρξης. Το Σύνταγμά μας δεν ξεκινά με αφηρημένη πολιτική θεωρία, αλλά με την ιερή επίκληση της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος. Η αντίληψή μας για την οικογένεια δεν ήταν ποτέ θέμα απλής νομικής ευκολίας. Είναι Μικρή Εκκλησία, μυστήριο ιερό, όπου η ένωση άνδρα και γυναίκας αντανακλά τη θεία τάξη της δημιουργίας. Με το να νομιμοποιείται η διαγραφή των ξεχωριστών και συμπληρωματικών ρόλων του αρσενικού και του θηλυκού, το κράτος διαπράττει μια μορφή ανθρωπολογικής βεβήλωσης.

​Όταν σκέφτομαι τα παιδιά, η καρδιά μου βαραίνει ακόμα περισσότερο. Ο νόμος και τώρα η δικαστική επικύρωση ανοίγει το δρόμο για μια εποχή όπου ένα παιδί μπορεί να μην γνωρίσει ποτέ την ανεπανάληπτη αγκαλιά μιας μητέρας ή τη μοναδική δύναμη και καθοδήγηση ενός πατέρα. Βάζουμε τις επιθυμίες των ενηλίκων πάνω από τις ουσιαστικές ανάγκες της επόμενης γενιάς, ανταλλάσσοντας τη βιολογική αλήθεια της προέλευσής μας με τα ρευστά κατασκευάσματα μιας ιδεολογίας που αρνείται να αναγνωρίσει τον φυσικό νόμο.

​Υπάρχει σήμερα ένας επικίνδυνος διαχωρισμός ανάμεσα στη νομική πραγματικότητα που υπαγορεύεται από μια αίθουσα δικαστηρίου και στην καθημερινή πραγματικότητα του λαού. Αυτό δημιουργεί βαθιά αλλοτρίωση, την αίσθηση ότι γινόμαστε ξένοι στον τόπο μας. Το κράτος επέλεξε έναν δρόμο που απομακρύνεται από το πνεύμα του ορθόδοξου κόσμου και οδηγεί προς μια ομογενοποιημένη παγκόσμια ταυτότητα που δεν αφήνει χώρο για την ιδιαιτερότητα της ελληνικής ψυχής.

​Κοιτάζοντας το μέλλον, φοβάμαι ότι αυτή η υποτιθέμενη προοδευτική νίκη θα μείνει στην ιστορία ως Πύρρειος. Μπορείς να αλλάξεις έναν νόμο, αλλά δεν μπορείς εύκολα να γιατρέψεις την αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού όταν χτυπάς τη βάση της οικογένειας. Ανταλλάξαμε την κληρονομιά μας με το πρόσκαιρο χειροκρότημα ενός σύγχρονου κόσμου που δεν καταλαβαίνει το βάθος αυτού που χάσαμε.

​Χριστόδουλος Μόλυβας