Το πλοίο της Εκκλησίας σώζει.

Στη Γαλλία, υπάρχει μια οργάνωση που δέχεται «εξομολογήσεις» από ανθρώπους μέσω τηλεφώνου. Για παράδειγμα, ένα άτομο έχει χάσει τον δρόμο του στη ζωή.Έχει χάσει την πίστη του σε όλους, οι καλύτεροί του φίλοι τον έχουν εξαπατήσει, οι γονείς του έχουν πεθάνει ή δεν συμφωνούν μαζί του. Και έτσι αυτό το άτομο τηλε‐φωνεί σε αυτήν την οργάνωση και ρωτάει με απελπισία τι πρέπει να κάνει, να συνεχίσει να ζει ή να κρεμαστεί; Ο υπάλληλος του απαντά ότι πρέπει να ζήσει με κάποιο τρόπο. Με λίγα λόγια, εμπνέει τον άτυχο άνθρωπο με κάθε είδους καλά κίνητρα.

Τι άλλο μπορεί να πει σε έναν άνθρωπο εξαντλημένο από την αναλήθεια της ζωής, την προδοσία κ.λπ. Ίσως και να του λέει για τον Θεό ή την αιώνια ζωή ότι, για χάρη του Θεού, πρέπει να υπομείνεις τα πάντα. Ειλικρινά, δεν ξέρω.

Στη χώρα μας, οι πιστοί φέρνουν τις λύπες τους στην Εκκλησία και, με τη χάρη του Θεού, λαμβάνουν παρηγοριά εκεί. Αλλά στη Γαλλία, μια αστική οργάνωση εκτελεί αυτή τη σημαντική λειτουργία, γι' αυτό πιθανώς υπάρχουν τόσες πολλές αυτοκτονίες ,πάνω από δέκα χιλάδες κάθε χρόνο.

«Σώστε τις ψυχές μας!» ακούγεται η κραυγή του λαού· έτσι τις σώζουν όσο καλύτερα μπορούν.

Όμως αυτό δεν είναι ευθύνη των κοσμικών οργανώσεων, αλλά της Μητέρας Εκκλησίας και των εκκλησιαστικών ποιμένων.

Iερεὺς καὶ προφήτης ἐξέστησαν διὰ τὸ σίκερα, κατεπόθησαν διὰ τὸν οἶνον, ἐσείσθησαν ἀπὸ τῆς μέθης, ἐπλανήθησαν· τοῦτ᾿ ἔστι φάσμα. (Ησαϊας 24:7)

Και τι γίνεται με την εκκλησία; Κάποιες φορές αυτό συμβαίνει και στην Εκκλησία.

Η εκκλησία είναι ένα πλοίο. Άνθρωποι πλέουν με αυτό το πλοίο. Θέλησαν να ξεφύγουν από την τρικυμιώδη θάλασσα.Αλλά τότε εμφανίστηκε μια διαρροή στο πλοίο. Οι άνθρωποι φοβήθηκαν, δεν ήξεραν τι να κάνουν. Ωστόσο, το κατεστραμμένο πλοίο αργά συνέχισε να επιπλέει. Αλλά οι άνθρωποι είναι ήδη αγανακτισμένοι και δεν εμπιστεύονται τους ναυτικούς. Θέλουν να μετακινηθούν είτε σε άλλο πλοίο, που δεν είναι κοντά, είτε τουλάχιστον σε ένα μικρό νησί, μόνο και μόνο για να μην χαθούν εντελώς.

Ευτυχώς, υπήρχε στεριά κοντά. Ήταν ένα μικρό νησί. Οι άνθρωποι, πηδώντας από το «βυθιζόμενο» πλοίο, κολύμπησαν μέχρι αυτό το νησί. Όσοι δεν μπορούσαν να κολυμπήσουν, διέσχιζαν την ακτή με ό,τι μπορούσαν: κάποιοι με βάρκες, κάποιοι με συντρίμμια, κάποιοι με ό,τι μπορούσαν. Αλλά μόλις οι άνθρωποι βγήκαν από το πλοίο και πέρασαν στο νησί, νόμιζαν ότι είχαν πλέον σωθεί. Αλλά συνέβη το πιο τρομερό πράγμα, το οποίο κανείς δεν θα μπορούσε να περιμένει. Το νησί άρχισε να πλημμυρίζει εντελώς από νερό, αλλά το πλοίο παρέμεινε στην επιφάνεια. Οι άνθρωποι άφησαν μια πνιχτή ανάσα από φόβο και η απελπισία τους κατέλαβε.

Κάποιοι, ωστόσο, γρήγορα συνήλθαν και επέστρεψαν στο κατεστραμμένο πλοίο,αλλά ήταν πολύ λίγοι. Οι υπόλοιποι συνέχισαν πεισματικά να παραμένουν στο νησί μέχρι που βυθίστηκαν στη θάλασσα μαζί του. Και όλοι όσοι επέβαιναν σε αυτό χάθηκαν... Το πλοίο με τους λίγους σωσμένους παρέμεινε στην επιφάνεια και μάλιστα αργά αργά κινήθηκε προς τον προορισμό του.

Τι είναι αυτό; Μια παραβολή; Ναι, μια παραβολή.

Το πλοίο είναι η Εκκλησία του Θεού. Η γη είναι ένα νησί - ο κόσμος.

Τώρα οι άνθρωποι έχουν δει ότι η Εκκλησία έχει πληγεί από την αμαρτία, την προδοσία, την υποκρισία, κ.λπ. Η πίστη στην Εκκλησία που σώζει έχει επομένως καταρρεύσει, και οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να εγκαταλείπουν την Εκκλησία και να παραδίδονται στον κόσμο. Αλλά αποδεικνύεται ότι ο κόσμος είναι ακόμη πιο αναξιόπιστος, ακόμη πιο πληγωμένος από την αναλήθεια, την υποκρισία, την ακαθαρσία, την απάτη, την προδοσία. Οι άνθρωποι χάνονται μαζί του στα κύματα του μανιασμένου ωκεανού. Και η Εκκλησία του Χριστού, αν και πληγωμένη, παρόλα αυτά διατηρείται από τον Θεό, τον οποίον επικαλείται για βοήθεια, συνεχίζει το ταξίδι της μέχρι το τέλος του χρόνου και δεν θα βυθιστεί ποτέ. Και όποιος παραμείνει στο πλοίο της Εκκλησίας θα σωθεί.

Αρχιμανδρίτης Παντελεήμων Αγρίκοφ.