Η Άρνηση της Οικουμενικότητας: Οι Σκοτεινές Ρίζες του Ναζισμού και η Ελληνορθόδοξη Παράδοση

Ο εθνικοσοσιαλισμός δεν ήταν απλώς ένα πολιτικό κίνημα.Ήταν ένα σύστημα με βαθιές μυθολογικές, εσωτερικές και νεοπαγανιστικές καταβολές. Πίσω από τις ομιλίες του Χίτλερ και τις στρατιωτικές παρελάσεις κρυβόταν ένας κόσμος ρουνικών συμβόλων, αρχαιογερμανικής μυθολογίας και αποκρυφιστικών εταιρειών που διαμόρφωσαν την ιδεολογία του Γ΄ Ράιχ σε βάθος.

Το Βολκισχ Κίνημα και η Επιστροφή στη Φυλετική Ψυχή

Στα τέλη του 19ου αιώνα αναπτύχθηκε στη Γερμανία το Völkisch κίνημα, που ήταν ένα μείγμα εθνικισμού, ρομαντισμού και παγανιστικής αναβίωσης. Οι εκπρόσωποί του απέρριπταν τον χριστιανισμό ως εβραϊκή θρησκεία και αναζητούσαν τις αυθεντικές πνευματικές ρίζες του γερμανικού λαού στη γερμανοσκανδιναβική μυθολογία στον Όντιν, στον Θωρ και στην Βάλχαλα.

Ο Γκίντο φον Λιστ (1848–1919) ήταν από τους πρώτους που συνέδεσε τα ρουνικά γράμματα με φυλετική μυστικιστική σημασία, αναπτύσσοντας το σύστημα των Armanenrunen. Ο Γιοργκ Λανς φον Λίμπενφελς ίδρυσε το τάγμα Ordo Novi Templi και κυκλοφορούσε ένα περιοδικό που συνδύαζε τον αρχαϊκό παγανισμό με ρατσιστικές θεωρίες.

Η Θούλη-Γκεζέλσαφτ: Η Μυστική Εταιρεία που Γέννησε το Ναζιστικό Κόμμα

Η Εταιρεία Θούλη (Thule-Gesellschaft, 1918) ήταν ίσως ο πιο καθοριστικός κρίκος μεταξύ αποκρυφισμού και πολιτικής. Το όνομά της παρέπεμπε στη μυθική Χώρα Θούλη την φερόμενη ως πρωταρχική πατρίδα της αρίας φυλής.

Τα μέλη της εταιρείας πίστευαν στην ύπαρξη αρχαίου υπερβορείου πολιτισμού, πνευματικά ανώτερου, από τον οποίο καταγόταν η γερμανική φυλή. Το έμβλημά τους ήταν η σβάστικα ένα αρχαίο ινδοευρωπαϊκό σύμβολο στο οποίο προσέδωσαν ρατσιστική σημασία. Από τους κόλπους της Θούλης προέκυψε το NSDAP.

Η SS και ο Χάινριχ Χίμλερ: Ένα Νέο Τευτονικό Τάγμα

Ο Χάινριχ Χίμλερ ήταν ο κατεξοχήν παγανιστής του ναζιστικού καθεστώτος. Αντιλαμβανόταν τα Schutzstaffel (SS) όχι ως απλή στρατιωτική δύναμη, αλλά ως ιερατική αδελφότητα εμπνευσμένη από τους μεσαιωνικούς ιππότες.

Το κάστρο Βέβελσμπουργκ μετατράπηκε σε ιερό τόπο των SS, με τελετουργίες και αποκρυφιστικά σύμβολα.

Τα μέλη της SS χρησιμοποιούσαν ρουνικά σύμβολα,το διπλό Sig (⚡⚡) ήταν το έμβλημά τους.

Ο Χίμλερ πίστευε ότι αναβίωνε τον Ερρίκο Α΄ της Γερμανίας και τελούσε ιδιωτικές τελετές στην μνήμη του.

Ίδρυσε το Ahnenerbe (Κληρονομιά των Προγόνων), έναν ψευδοεπιστημονικό οργανισμό που αναζητούσε αποδείξεις για την ανωτερότητα της αρίας φυλής από το Θιβέτ ως τη Σκανδιναβία.

Η Σβάστικα και τα Ρουνικά Σύμβολα

Η σβάστικα (Hakenkreuz) δεν ήταν ναζιστική επινόηση.Ήταν αρχαίο σύμβολο (από τη σανσκριτική λέξη svastika = ευτυχία), απαντώμενο σε ινδουιστικές, βουδιστικές και σλαβικές παραδόσεις. Οι ναζιστές το οικειοποιήθηκαν ως σύμβολο ηλιακής δύναμης και φυλετικής καθαρότητας.

Τα ρουνικά γράμματα χρησιμοποιήθηκαν εκτενώς:

Sig (ᛋ): Σύμβολο νίκης.Χρησιμοποιήθηκε ως το έμβλημα των SS.

Odal (ᛟ): Σύμβολο κληρονομιάς και γης,χρησιμοποιήθηκε από αγροτικές οργανώσεις.

Leben (ᛚ) και Tod (ᛏ): Ζωή και θάνατος χαράσσονταν στις ταφόπλακες των μελών των SS.

Ο Χίτλερ και η Θρησκεία: 

Ο ίδιος ο Χίτλερ ήταν θρησκευτικά αμφίθυμος. Δημοσίως χρησιμοποιούσε χριστιανική γλώσσα για πολιτικούς λόγους, ιδιωτικά όμως εξέφραζε περιφρόνηση για τον χριστιανισμό. Στις Συζητήσεις του Τραπεζιού(Tischgespräche) αναφέρεται: «Δεν αντέχω τον Παύλο... αυτός κατέστρεψε τον αρχαίο κόσμο.»

Αρκετοί ναζιστικοί ιδεολόγοι, όπως ο Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, ονειρεύονταν την αντικατάσταση του Χριστιανισμού από μια γερμανική θρησκεία βασισμένη στη φύση, στο αίμα και στη γη (Blut und Boden).

Η Ριζική Αντίθεση με τις Αξίες της Ρωμηοσύνης

Η νεοπαγανιστική και ρατσιστική κοσμοθεωρία του ναζισμού βρίσκεται στον απόλυτο ιστορικό και πνευματικό αντίποδα των αρχών της Ρωμηοσύνης δηλαδή της ελληνορθόδοξης πνευματικής και πολιτισμικής παράδοσης. Η σύγκρουση μεταξύ των δύο αυτών κόσμων δεν είναι απλώς πολιτική, αλλά βαθύτατα οντολογική:

Ο εθνικοσοσιαλισμός θεοποίησε το αίμα (βιολογική καταγωγή) και τον διαχωρισμό των ανθρώπων σε ανώτερες και κατώτερες φυλές. Αντίθετα, η Ρωμηοσύνη χαρακτηρίζεται από οικουμενικότητα θεμελιωμένη στο παύλειο «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην» και πρεσβεύει ότι η αξία του ανθρώπου δεν καθορίζεται από το DNA ή την εθνικότητά του, αλλά από την ελεύθερη πνευματική του υπόσταση.

Στον ναζισμό, το άτομο δεν έχει καμία απολύτως αξία παρά μόνο ως αναλώσιμο εξάρτημα της Φυλής (Volk) και του Κράτους. Στην ελληνορθόδοξη παράδοση, ο άνθρωπος προσεγγίζεται ως πρόσωπο(πλασμένο κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν του Θεού). Κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, ανεξαρτήτως ικανοτήτων, υγείας ή καταγωγής, φέρει απόλυτη, αναφαίρετη και αιώνια αξία.

Ο νεοπαγανισμός του Χίτλερ και του Χίμλερ δανείστηκε τον κοινωνικό δαρβινισμό, εξυμνώντας τον πόλεμο, τη βία, τον αφανισμό των αδυνάτων και την επικράτηση του ισχυρού. Η Ρωμηοσύνη προτάσσει ως ύψιστο ιδεώδες το ακριβώς αντίθετο.Την αγάπη, την αλληλεγγύη και τη σταυρική θυσία (την κένωση του δυνατού για χάρη του αδύναμου).

Το ιδεολόγημα Blut und Boden καθηλώνει τον άνθρωπο στα φυσικά και ζωώδη ένστικτα. Η Ρωμηοσύνη, μέσα από τον ασκητικό της χαρακτήρα, καλεί τον άνθρωπο στην υπέρβαση των φυσικών δεσμεύσεων, θέτοντας ως σκοπό την πνευματική ελευθερία και τη μεταμόρφωση του κόσμου. Δεν είναι τυχαίο ότι το ναζιστικό καθεστώς έτρεφε βαθύτατο μίσος για την χριστιανική ηθική, θεωρώντας τη συγχώρεση και το έλεος ως αδυναμίες που μόλυναν την υποτιθέμενη αγριότητα του αρχαίου άριου πνεύματος.

Η παγανιστική διάσταση του ναζισμού δεν ήταν περιθωριακό φαινόμενο ,αλλά δομικό στοιχείο της ιδεολογίας του. Η κατανόησή της μας βοηθά να αντιληφθούμε πώς ένα εγκληματικό καθεστώς χρησιμοποίησε το μυθολογικό, το ιερό και το θρησκευτικό αίσθημα για να χτίσει μια ολοκληρωτική κοσμοθεωρία, η οποία ήρθε σε ευθεία ρήξη με τις οικουμενικές, ουμανιστικές και χριστιανικές αξίες της ελληνορθόδοξης ταυτότητας (Ρωμηοσύνης). Η ιστορία αυτή παραμένει απαραίτητη μελέτη για κάθε εποχή που αναρωτιέται πώς το κακό μπορεί να ντυθεί με ιερά ενδύματα.

Πηγές:

Goodrick-Clarke, Nicholas. The Occult Roots of Nazism: Secret Aryan Cults and Their Influence on Nazi Ideology. NYU Press, 1993.

​von List, Guido. Das Geheimnis der Runen (Το Μυστικό των Ρούνων), 1908.

Kershaw, Ian. Hitler: 1889-1936 Hubris. Penguin Books, 1998 (Αναφορά στη σύνδεση μελών της Θούλης με το πρώιμο ναζιστικό κόμμα).

​Sebottendorf, Rudolf von. Bevor Hitler kam (Πριν έρθει ο Χίτλερ), 1933.

Pringle, Heather. The Master Plan: Himmler’s Scholars and the Holocaust. Hyperion, 2006.

​Hale, Christopher. Himmler’s Crusade: The Nazi Expedition to Tibet. John Wiley & Sons, 2003.

Quinn, Malcolm. The Swastika: Constructing the Symbol. Routledge, 1994.

​Lumsden, Robin. Himmler's Black Order: A History of the SS. Sutton Publishing, 2005.

Trevor-Roper, Hugh (ed.). Hitler's Table Talk 1941–1944. Enigma Books, 2000 (Ειδικά οι αναφορές του Αυγούστου 1942 για τον χριστιανισμό και τον Απόστολο Παύλο).

​Speer, Albert. Inside the Third Reich. Simon & Schuster, 1970 (Αναφορές στην επιθυμία του Χίτλερ για μια θρησκεία πιο «πολεμική»).

Ρωμανίδης, Ιωάννης. Ρωμηοσύνη. Εκδ. Πουρνάρα, 1975.

​Γιανναράς, Χρήστος. Η ελευθερία του ήθους. Εκδ. Ίκαρος, 1970 (Για την οντολογία του προσώπου έναντι της μάζας).

​Chapoutot, Johann. La révolution culturelle nazie (Η πολιτιστική επανάσταση του ναζισμού), 2021 (Για τη σύγκρουση ναζισμού και ανθρωπιστικών/χριστιανικών αξιών).

Rosenberg, Alfred. Der Mythus des zwanzigsten Jahrhunderts (Ο Μύθος του 20ού Αιώνα), 1930.

Χριστόδουλος Μολύβας